Niettegenstaande het feit dat vrouwen de grootste voedselproducenten zijn, lijden zij wereldwijd meer honger dan mannen. Geschat wordt dat ze 70% van de landbouwtaken op zich nemen, naast hun huishoudelijk werk en de zorg voor de kinderen. Zij worden echter niet erkend als volwaardige voedselproducenten en bijgevolg gediscrimineerd op het vlak van toegang tot krediet, opleiding, water, zaden en land. Vrouwen werken langer en harder dan mannen, maar hebben minder middelen in handen om hun eigen hongersituatie en die van hun gezin te verbeteren. Binnen het gezin krijgen moeders en dochters bovendien vaak pas als laatste te eten, en moeten zij het in de regel stellen met kleine en weinig voedzame porties voedsel. Wanneer moeders ondervoed zijn, resulteert dit vaak in lage geboortegewichten van hun kinderen. Honger wordt zo doorgegeven van moeder op kind, van generatie op generatie. Deze vicieuze cirkel kan alleen maar doorbroken worden indien vrouwen een gelijk statuut als dat van mannen krijgen, zodat ze gelijk van de vruchten van ontwikkeling kunnen plukken.
Delen:
|
Reageren:
